Choroby w wodzie

Około 80 proc. wszystkich znanych chorób może mieć bezpośredni związek z czystością wody. Ostrzeżenie to dotyczy także nas, żyjących w kraju, w którym i w wyniku degradacji środowiska woda staje się coraz gorsza. Chlor, związki chloropochodne, w tym rakotwórcze i mutagenne, np. chloroform powstający podczas dezynfekcji wody chlorem, fenole, metale ciężkie, azotany i azotyny, pozostałości środków ochrony roślin - to tylko niektóre zanieczyszczenia mogące dostać się do organizmu, w wyniku picia i używania zanieczyszczonej wody. Jednym z dostępnych sposobów poprawienia czystości, smaku i zapachu chlorowanej wody wodociągowej jest zainstalowanie domowych filtrów uzdatniających wodę. Jest ich w sprzedaży wiele - do końca maja br. PHZ wydał atesty 15G typom filtrów. Każdy filtr składa się z obudowy oraz z jednego lub kilku wkładów usuwających zanieczyszczenia wody. Wkłady mogą być: ceramiczne, włókninowe, węglowe, z węglem pokrytym warstwą srebra.

Jad Kiełbasiany

Zatrucie jadem kiełbasianym, zwykle niebezpiecznym rodzajem zatrucia pokarmowego, które zawsze zagraża życiu chorego. Większość zatruć ma miejsce na wsi, a ich częstą przyczyną są zakażone przetwory własnej produkcji: konserwy mięsne i warzywne solone i wędzone ryby, peklowane i solone mięsa, domowe wędliny. (Uwaga: z ryb nie wolno przygotowywać konserw sposobem domowym). Objawy zatrucia występują zwykle w ciągu 12-24 godzin po spożyciu skażonego pokarmu lub mogą pojawić się później, co daje lepsze rokowania. Mogą być poprzedzone zaburzenia;?, źołądkowo-jelitowymi, jak: bóle żołądka, zawroty głowy, nudności, wymioty i biegunka, które często są traktowane jako zwykła niedyspozycja przewodu pokarmowego. Jad w wyniku działania powoduje niewyraźne i podwójne widzenie, opadnięcie powiek, brak zdolności reagowania na światło, chrypkę, osłabienie głosu lub bezgłos oraz utrudnienie połykania i ból gardła (porażenie mięśni krtani i gardła) oraz zaburzenia słuchu. Pojawia się też postępujące porażenie mięśni szyi i kończyn oraz zmniejszenie wydzielania śliny, śluzu i potu. Temperatura ciała obniża się i to jest dodatkowym sygnałem rozpoznawczym i ostrzegawczym w tym schorzeniu. W razie wystąpienia objawów zatrucia należy ja najszybciej umieścić chorego w szpitalu. Rokowanie zależy od wielkości spożytego jadu oraz od wczesnego rozpoczęcia leczenia.

Zaparcia

Wiele osób cierpi na zaparcia. Przyczyną tej dolegliwości jest zwolnione opróżnianie się przewodu pokarmowego. Niestrawione resztki pokarmowe zalegają w jelitach, wydzielając trujące substancje, które przenikają do tkanek. Prowadzi to do złego samopoczucia, utraty apetytu i ogólnego osłabienia. Przyczyny zaparć bywają różne. Te, które są wywołane przeszkodą mechaniczną (np. zwężeniem jelita) lub są objawem niektórych chorób, wymagają leczenia farmakologicznego bądź nawet operacyjnego, o czym decyduje lekarz. Częste jednak są zaparcia przewlekłe, zwane też nawykowymi, w których można pomóc sobie samemu przestrzegając pewnych zachowań i dietetycznych rygorów.
Rozróżnia się trzy rodzaje zaparć przewlekłych:
• atoniczne, w których jelita są „leniwe", mają upośledzoną zdolność do obkurczania się i dlatego pokarm przechodzi przez nie powoli;
• kurczowe, w których występują bóle brzucha, wzdęcia, a czasem słyszalne na odległość kruczenia. Kał ma grubość ołówka lub przypomina kał owczy (twarde kulki);
• odbytnicze, nie powodujące na ogół dolegliwości poza uczuciem zalegania kału w odbytnicy.

Aspiryna

Aspiryna, czyli kwas acetylosalicylowy, działa przeciwzapalni przeciwgorączkowo i przeciwbólowo. Dlatego jest przydatna zarówno w leczeniu zwykłego przeziębienia, ja również znacznie poważniejszych schorzeń. Stosuje sieją w zaostrzeniu chord by reumatycznej, bólach stawów, głowy, nerwobólach, a także w chorobach, przebiegających z gorączką. Prawdopodobnie z powodu częste| go stosowania aspiryny w schorzeniach reumatycznych upowszechnił się opinia, że uszkadza ona serce. Tym czasem sercu szkodzi reumatyzm, nie aspiryna, która bywa nawet stosowana jako środek zapobiegający zawałowi serca. Przeciwdziała bowiem skupianiu się płytek krwi w surowicy, a tym samym chroni przed powstawaniem w tętnicach zakrzepów, które mogłyby utrudniać swobodny przepływ krwi, m.in. przez naczynia wieńcowe serca. Musimy jednak pamiętać, ze ten wszechstronny lek ma kilka wad. Przede wszystkim może uszkadzać śluzówkę przewodu pokarmowego, co nie jest niczym przyjemnym w większości przypadków podczas stanu zapalnego.

Łuszczyca

Łuszczyca jest jedną z najczęstszych chorób skóry. Ze względu na przewlekły przebieg i liczne nawroty jest jednym z największych problemów lecznictwa dermatologicznego. Nieznany jest czynnik wywołujący łuszczycę, toteż leczy się wyłącznie objawy choroby, a nie jej przyczyny. Zwykle pierwszym objawem jest nieswędząca osutka, złożona z drobnych grudek pokrytych srebrzystymi łuskami. W późniejszym okresie grudki zlewają się w różnej wielkości ogniska, z których osypują się łuski. Łuszczyca najczęściej występuje na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy i w okolicy krzyżowo-lędźwiowej. Wielkość wykwitów skórnych jest różna - od łebka szpilki do dużych plackowa-tych ognisk, obejmujących również paznokcie. Celem leczenia łuszczycy jest zmniejszenie nasilenia choroby lub osiągnięcie jak najdłuższych okresów remisji (przejściowego ustąpienia objawów choroby). Chodzi o to, aby doprowadzić do przejścia łuszczycy z postaci objawowej w skąpo-objawową lub utajoną. Ponieważ łuszczyca ma różnorodne postacie i różny przebieg, każdy chory wymaga indywidualnego potraktowania przez lekarza.