Nadmiar witamin

Przyjmowanie witaminy PP bez wskazań lekarza może nasilać objawy choroby wrzodowej ze względu na silną kwasowość tej witaminy, wywoływać bóle brzucha, nudności i biegunkę. Nadużywanie witaminy PP może powodować zaburzenia I rytmu serca, a także świąd, wysypkę oraz nadmierne rogowacenie skóry. Pogarszają także tolerancję glukozy, doprowadzając nawet do rozwoju cukrzycy. Witamina B12 w dawce 15 mg dziennie może wpłynąć na zmianę rytmu serca, być przyczyną złego samopoczucia i wzmożonej pobudliwości nerwowej. Czasem aż trudno się oprzeć kuszącym reklamom preparatów witaminowych, którym przypisuje się właściwości hamujące proces starzenia, potęgujące żywotność czy seks. Sięgamy więc po cudowne kapsułki, a jednak. Poważne konsekwencje możemy ponosić w razie przedawkowania witamin, które rozpuszczają się w tłuszczach i mogą odkładać się w organizmie. Na przykład przy przedawkowaniu preparatów farmakologicznych zawierających witaminę A możemy odczuwać osłabienie mięśni, mogą też pojawić się owrzodzenia skóry, łysienie, wytrzeszcz oczu oraz sztywność kończyn. Równie niebezpieczne jest niewłaściwe użycie preparatów z witaminą D, która w większych ilościach okazuje się toksyczna.

Szkodliwe opalanie

Wiadomo, że słońce przyspiesza proces starzenia się skóry. Kąpiele słoneczne zażywane w nadmiarze mogą spowodować nowotwory skóry. Z drugiej jednak strony słońce działa korzystnie przy leczeniu wielu chorób skóry, np. trądziku młodzieńczego, egzemy, łuszczycy, bielactwa, łysienia plackowatego. Ma także dobroczynny wpływ przy anemii, nerwicach wegetatywnych, chorobach przemiany materii. Ponadto działa bakteriobójczo i wzmaga odporność organizmu. Jak więc się opalać, aby korzystać z dobroczynnego działania słońca, a jednocześnie unikać ujemnych skutków opalania? Osoby, którym lekarz zalecił opalanie się, powinny ściśle zastosować się do jego wskazówek, co do czasu i pory przebywania na słońcu. Mogą się opalać, ale ostrożnie i z umiarem, osoby zdrowe do trzydziestego roku życia. Skórę przed opalaniem należy posmarować środkiem zawierającym filtr słoneczny odpowiedni do karnacji. Dobry środek do opalania to taki, który jest bezbarwny, nie drażni skóry, nie zmywa się w wodzie ani nie rozpuszcza pod wpływem potu. Opalanie zaczynamy od kilkuminutowych naświetleń, by uniknąć poparzeń. Aby nie dopuścić do nadmiernego wysuszenia skóry, po opalaniu się trzeba posmarować ją kremem, tłustym lub nawilżającym.

Alergeny

Chory powinien szczegółowo opowiedzieć lekarzowi o swoich dolegliwościach, o okolicznościach występowania objawów i ich natężeniu - mówi doktor Doboszyńska. Jeżeli dolegliwości powtarzają się, lekarz zleca przeprowadzenie badań, tzw. testów skórnych, ułatwiających wykrycie alergenu. Badania przeprowadza się wtedy, gdy ustąpią dolegliwości alergiczne, np. katar sienny, pokrzywka, wypryski na skórze. Przeciwwskazaniem do ich wykonania jest zażywanie niektórych leków, dlatego chory powinien poinformować lekarza, jakie leki i kiedy przyjmował. Testy skórne wykonuje się na przedramieniu lub plecach. Kroplę alergenu pielęgniarka nakrapia na skórę specjalną pipetką. Następnie igłą lub ostrym nożykiem nakłuwa naskórek tak, aby nie zranić skóry właściwej, równocześnie w ten sam sposób wykonuje nakłucie z płynem kontrolnym i z histaminą. Podstawowy zestaw testów obejmuje: kurz domowy, roztocza kurzu domowego, pierze, sierść psa, kota, wełnę, pleśnie, pyłki traw, krzewów, drzew. Łącznie więc pielęgniarka wykonuje na skórze kilkanaście nakłuć. Badanie poszerzone obejmuje także: sierść konia, krowy, alergeny pokarmowe i pyłki poszczególnych gatunków roślin.

Jad Kiełbasiany

Zatrucie jadem kiełbasianym, zwykle niebezpiecznym rodzajem zatrucia pokarmowego, które zawsze zagraża życiu chorego. Większość zatruć ma miejsce na wsi, a ich częstą przyczyną są zakażone przetwory własnej produkcji: konserwy mięsne i warzywne solone i wędzone ryby, peklowane i solone mięsa, domowe wędliny. (Uwaga: z ryb nie wolno przygotowywać konserw sposobem domowym). Objawy zatrucia występują zwykle w ciągu 12-24 godzin po spożyciu skażonego pokarmu lub mogą pojawić się później, co daje lepsze rokowania. Mogą być poprzedzone zaburzenia;?, źołądkowo-jelitowymi, jak: bóle żołądka, zawroty głowy, nudności, wymioty i biegunka, które często są traktowane jako zwykła niedyspozycja przewodu pokarmowego. Jad w wyniku działania powoduje niewyraźne i podwójne widzenie, opadnięcie powiek, brak zdolności reagowania na światło, chrypkę, osłabienie głosu lub bezgłos oraz utrudnienie połykania i ból gardła (porażenie mięśni krtani i gardła) oraz zaburzenia słuchu. Pojawia się też postępujące porażenie mięśni szyi i kończyn oraz zmniejszenie wydzielania śliny, śluzu i potu. Temperatura ciała obniża się i to jest dodatkowym sygnałem rozpoznawczym i ostrzegawczym w tym schorzeniu. W razie wystąpienia objawów zatrucia należy ja najszybciej umieścić chorego w szpitalu. Rokowanie zależy od wielkości spożytego jadu oraz od wczesnego rozpoczęcia leczenia.

Tłuszcze

Nadmierna ilość tłuszczu w żywieniu wpływa niekorzystnie n organizm i w wielu przypadkach może stać się podłożem miażdżycy, cukrzycy, nadciśnienia, chorób zwyrodnieniowych czy niektórych nowotworów. Poza ilością tłuszczu dla naszego zdrowia nieobojętna jest jakość spożywanego tłuszczu i właściwe jego stosowanie w codziennej praktyce kulinarnej. Tłuszcze - przed uzyskaniem postaci produktu gotowego do sprzedaży i spożycia - poddawane są różnym procesom technologicznym. Podczas otrzymywania tłuszczów zwierzęcych zabiegi technologiczne są proste (wytapianie) i w niewielkim stopniu mogą obniżyć ich wartość. Natomiast oleje roślinne, otrzymywane z owoców i nasion oleistych, poddawane są dość skomplikowanym zabiegom, które w istotnym stopniu wpływają na obniżenie ich wartości odżywczych. Procesy tłoczenia, rafinowania lub uwodornienia (utwardzenia) sprawiają, że oleje stają się bardziej przydatne, maj lepszy smak, zapach i barwę. Z drugie zaś strony prowadzą do niepożądanych zmian, bo eliminują z olejów istotne składniki, jak fosfolipidy, wite miny czy karoteny.

Dziecięce choroby zakaźne

Wywoływane są przez wirusy lub bakterie. Najłatwiej zarazić się nimi od rówieśników - w przedszkolu, szkole, na podwórku. Odporność, ale krótkotrwałą, na niektóre z nich przekazuje dziecku matka, przed niektórymi chronią szczepionki. Najpowszechniejszą chorobą zakaźną jest ospa wietrzna. Bardzo łatwo się nią zarazić, gdyż wirus ospy wietrznej bez przeszkód przenosi się w powietrzu. Bezcelowe jest, więc izolowanie chorego dziecka, gdyż nie uchroni to rodzeństwa przed zarażeniem. Ospę łatwo rozpoznać po charakterystycznej wysypce. Na skórze i błonach śluzowych pojawiają się pęcherzyki wypełnione płynem surowiczym. Po kilku dniach pęcherzyki przysycha-ją w swędzące strupki, które później same odpadają. Należy pilnować, aby dzieci nie zdrapywały strupków, bo może to spowodować wtórne zakażenie skóry i trwałe blizny. Zewnętrznie stosuje się środki łagodzące swędzenie i przyspieszające gojenie. Mimo przykrych nieraz dolegliwości skórnych ospa wietrzna jest chorobą łagodną, przebiegającą bez powikłań. Nie wynaleziono jeszcze przeciwko niej szczepionki. Ponieważ odporność przekazana przez matkę jest krótkotrwała, na ospę wietrzną może zachorować nawet kilkutygodniowe niemowlę.

Zaparcia

Wiele osób cierpi na zaparcia. Przyczyną tej dolegliwości jest zwolnione opróżnianie się przewodu pokarmowego. Niestrawione resztki pokarmowe zalegają w jelitach, wydzielając trujące substancje, które przenikają do tkanek. Prowadzi to do złego samopoczucia, utraty apetytu i ogólnego osłabienia. Przyczyny zaparć bywają różne. Te, które są wywołane przeszkodą mechaniczną (np. zwężeniem jelita) lub są objawem niektórych chorób, wymagają leczenia farmakologicznego bądź nawet operacyjnego, o czym decyduje lekarz. Częste jednak są zaparcia przewlekłe, zwane też nawykowymi, w których można pomóc sobie samemu przestrzegając pewnych zachowań i dietetycznych rygorów.
Rozróżnia się trzy rodzaje zaparć przewlekłych:
• atoniczne, w których jelita są „leniwe", mają upośledzoną zdolność do obkurczania się i dlatego pokarm przechodzi przez nie powoli;
• kurczowe, w których występują bóle brzucha, wzdęcia, a czasem słyszalne na odległość kruczenia. Kał ma grubość ołówka lub przypomina kał owczy (twarde kulki);
• odbytnicze, nie powodujące na ogół dolegliwości poza uczuciem zalegania kału w odbytnicy.

Zioła szwedzkie

Są od dawna znane jako lek wszechstronny. Ich recepturę odnaleziono wśród zapisków słynnego szwedzkiego lekarza dr. Samsta, I który żył 104 lata. Na lek ten składa I się mieszanka z kilkunastu ziół. I Może ona być z powodzeniem stosowana jako pomocniczy środek I w leczeniu chorób skóry, oczu, I uszu, gardła, przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, wątroby oraz chorób zakaźnych, bezsenności, reumatyzmu. Mieszankę tę można kupić w postaci suchej i jako nalewkę alkoholową. Do każdego opakowania załączona jest ulotka informująca, przy jakich dolegliwościach i chorobach lek ten można stosować, w jakim rozcieńczeniu i w jakich dawkach. Przeciwwskazaniem do przyjmowania leku są | ciężkie uszkodzenia wątroby, biegunki, ciąża, okres karmienia. Zdarza się, że stosowanie ziół może nasilić choroby uczuleniowe, np. nieżyt sienny dróg oddechowych. Ponieważ nazwa „zioła szwedzkie" nie jest zastrzeżona, w wielu naszych sklepach oferowane są różne podrabiane preparaty o tej nazwie. Oryginalne zioła szwedzkie są trudne do odtworzenia, gdyż nie rosną u nas, jednak niektórzy nasi producenci robią nalewki z ziół krajowych albo sprowadzanych i nazywają je szwedzkimi. Być może kompozycje te na coś pomagają, ale z oryginalnym preparatem niewiele mają wspólnego. Prawdziwe zioła szwedzkie mają firmowe opakowania i najlepiej kupować je w aptekach

Kiełki

Nie tylko otręby, ale i kiełki trafiają na nasze stoły, powinniśmy jednak jadać je znacznie częściej, gdyż są to prawdziwe skarby nie| bez racji nazywane pokarmem życia. Kiełki zawierają dużo witamin (C oraz z grupy B), składników mineralnych i naturalnego błonnika J
Można je sporządzać z nasion rzodkiewki, słoneczników, rzeżuchy, lnu, lucerny siewnej, gorczycy, zielonego groszku, pszenicy. Przebrane i opłukane nasiona wsypujemy do słoika, zalewamy wodą, przykrywamy gazą] Po 8 godzinach wodę wylewamy, nasiona dwa razy dziennie płuczemy], aby były stale wilgotne. W czasie kiełkowania słoik przechylamy dnem do góry pod kątem 45°, aby woda ściekała, i ustawiamy w ciepłym, ciemnym miejscu. Pszenicę lub rzeżuchę możemy wysiać na wilgotną ligninę ułożoną na talerzyku odwróconym dnem do góry. Czas kiełkowania dla pszenicy wynosi 1 -2 dni, dla słonecznika 2 dni, rzodkiewki 5, lucerny 5-M dni. Kiełki można dodawać do różnego rodzaju sałatek i surówek.