Puchowe kołdry

Puchowe kołdry przestają być modne. Przez długie lata uważano, że są niezastąpione przy grypkach, chrypkach, łamaniu w kościach i bólach stawów, a przy tym najzdrowsze do spania. Służyły nieraz i służą nie tylko jednemu pokoleniu, nie prane, nie czyszczone i coraz cięższe od wchłoniętego kurzu i potu. Pranie kołder i poduszek z pierza jest dość skomplikowane. Robi się to raczej rzadko, dlatego brudny puch i pierze są doskonałym miejscem rozmnażania się roztoczy - małych żyjątek, które dobrze się czują tam, gdzie gromadzi się kurz, a więc w naszych poduszkach i kołdrach. Roztocze wywołują często rozmaite alergie: kichanie, drapanie w gardle i kaszel. Wielu lekarzy uważa, że pierze i puch w naszych kołdrach, pierzynach i poduszkach, wchłaniające nie tylko brud i pot, ale i nie przepuszczające powietrza, mogą być przyczyną astmy, reumatyzmu, zapalenia mięśni. Osoby śpiące w „puchach" pocą się i przegrzewają. We śnie odkrywają się, aby się ochłodzić. Takie gwałtowne ochłodzenie rozgrzanego ciała jest często przyczyną przeziębień i innych dolegliwości.

Maliny

Maliny przy dobrej pielęgnacji obficie owocują już w drugim roku po posadzeniu. Korzenie malin są wytrzymałe na mróz, natomiast pędy i pąki zimą mogą przemarzać. Maliny kwitną dość późno, toteż kwiaty bardzo rzadko przemarzają wiosną. Krzewy te wymagają gleby żyznej i wilgotnej. Nieźle rosną także na glebach lżejszych, dobrze uprawionych i dość zasobnych w wodę. Szczególnie korzystne warunki do uprawy malin są na terenach o większej ilości opadów i bardzo żyznych glebach. Przy odpowiednim doborze odmian maliny zbiera się cały lipiec. Znane są także odmiany owocujące dwukrotnie. Po letnim owocowaniu kwitną one ponownie pod koniec lipca, a owoce dojrzewają, w zależności od odmiany, od połowy sierpnia aż do przymrozków. Do najcenniejszych odmian owocujących tylko latem należy Mailing Promise. Krzew jest dorodny, owocuje obficie. Owoce są duże, szerokostożkowe, czerwone, bardzo smaczne, nadają się do zamrażania i innego przetwarzania. Odmiana Mailing Seedling owocuje znacznie obficiej niż Mallling Promise, jest bardziej wytrzymała na mróz i odporna na choroby. Owoce ma bardzo duże, szerokostożkowe, czerwone.

Kuracja pszenna

Pszenicę jemy na ogół w postaci płatków, kasz, otrąb i mąki. Najwyższą jednak wartość ma całe ziarno, w którego łusce znajduje się wiele cennych witamin, związków mineralnych, a także tłuszcz oraz błonnik. Większość składników odżywczych skupia się w zarodku ziarna. Kurację pszeniczną zaleca się przeprowadzać dwa razy w roku, najlepiej w połowie marca i września. Jest wtedy najskuteczniejsza. Ma działanie oczyszczające i regenerujące organizm, ponadto korzystnie wpływa na cerę. Kuracja trwa 7 dni. Jej podstawą jest ziarno pszenicy. Dziennie spożywa się go 12-15 dag, co objętościowo odpowiada pojemności kubeczka po polskim jogurcie. Ziarna myje się, wsypuje do naczynia i zalewa wodą — 2 cm ponad powierzchnią ziaren. Rano w tej samej wodzie gotujemy pszenicę na małym ogniu do czasu, gdy ziarenka lekko popękają. Wtedy pszenica jest gotowa do spożycia. Do ugotowanej pszenicy nie wolno dodawać soli ani żadnych przypraw. Można dodać rodzynków lub innych suszonych owoców. Porcję tę należy podzielić na kilka posiłków. Podczas kuracji można jeść także sezonowe świeże owoce i warzywa.

Węgiel leczniczy

Węgiel leczniczy {Carbo meaic należy do najpopularniejszych. I Jest tani, można go kupić bez recepty. Węgiel ma silne właściwości pochłaniające. Wiąże on różne substancje: cząsteczki związków chemicznych, toksyny wydzielane przez bakterie, gazy powstające w przewodzie pokarmowym - przez co substancje te stają się nieczynne, a zatem nie szkodzą organizmowi. Stąd właśnie wszechstronne zastosowanie tego środka. Bywa on przydatny zarówno w leczeniu biegunek bakteryjnych, m.in. czerwonki i salmonellozy, a nawet duru brzusznego, jak i zatruć środkami chemicznymi, np. solami metali ciężkich, alkaloidami, kwasem acetylosalicylowym i wieloma innymi. Aby pozbyć się całej toksycznej substancji, która przy zatruciu trafia do przewodu pokarmowego, należałoby przyjąć bardzo dużo węgla, nawet kilkanaście opakowań na raz. Ponieważ takich dawek się nie stosuje, zrozumiałe jest, że leczenie samym węglem nie zawsze bywa wystarczające. Poza tym węgiel nie zabija drobnoustrojów ani nie przeciwdziała ich mnożeniu się. Żyjąc w przewodzie pokarmowym, mogą więc one dalej wytwarzać toksyny.

Higiena stóp

Po umyciu dobrze jest wetrzeć w stopy dermosan lub maść z witaminą A. Wskazane jest także używanie kremu złuszczającego zrogowaciały naskórek. Stosuje się go co kilka dni, dzięki czemu skóra na piętach jest gładka i miękka. Gdy na stopach pojawiają się modzele lub nagniotki, można próbować usunąć je smarując specjalnymi maściami. Jeśli nie da to rezultatów, trzeba zwrócić się do pedicurzystki, a czasem nawet do chirurga. Paznokcie obcinamy (najlepiej cążkami), co 3-4 tygodnie zawsze po uprzednim wymoczeniu stóp. Nie należy obcinać ich zbyt krótko ani nadmiernie wycinać po bokach, gdyż grozi to wrastaniem w boczne ścianki palca. Wrastające paznokcie wymagają zabiegu chirurgicznego. Na podeszwach pojawia-ją się często brodawki. Nie są to odciski, jak sądzą niektórzy, lecz choroba wirusowa. Brodawka głęboko wrasta w naskórek i powoduje dość silny ból podczas chodzenia. Leczenie polega na złuszczaniu (chore miejsca smaruje się 20-procento-wą maścią salicylową), zamrażaniu ciekłym azotem, łyżeczkowaniu lub elektro-koagulacji. W razie skłonności do odrastania wskazany jest zabieg chirurgiczny,

Trucie paleniem

Badania naukowe wciąż dostarczają nowych dowodów na to, że palenie papierosów jest bardzo szkodliwe. Stwierdzono, że sprzyja ono rozwojowi chorób serca i zwiększa niebezpieczeństwo zachorowania na wrzód żołądka i dwunastnicy, powoduje przewlekłe zapalenie oskrzeli i rozedmę płuc. Nałogowi palacze częściej niż niepalący chorują na raka płuc, gardła, krtani czy przełyku (a więc narządów narażonych bezpośrednio na działanie dymu papierosowego), ale i na raka pęcherza moczowego, nerek, trzustki. Świadczy to o tym, że palenie papierosów nie tylko działa szkodliwie na poszczególne narządy, ale także upośledza mechanizmy obronne całego organizmu. Osoby palące najczęściej bronią się przed tymi informacjami i nie chcą przyjmować ich do wiadomości. Z punktu widzenia psychologii jest to zrozumiałe. Nikt nie lubi przyznawać, że coś, do czego się przywiązał, może mu szkodzić. Co ciekawe jednak, także możliwość szkodzenia innym jest z reguły przez palących odrzucana jako bezsensowna.

Szkodliwe opalanie

Wiadomo, że słońce przyspiesza proces starzenia się skóry. Kąpiele słoneczne zażywane w nadmiarze mogą spowodować nowotwory skóry. Z drugiej jednak strony słońce działa korzystnie przy leczeniu wielu chorób skóry, np. trądziku młodzieńczego, egzemy, łuszczycy, bielactwa, łysienia plackowatego. Ma także dobroczynny wpływ przy anemii, nerwicach wegetatywnych, chorobach przemiany materii. Ponadto działa bakteriobójczo i wzmaga odporność organizmu. Jak więc się opalać, aby korzystać z dobroczynnego działania słońca, a jednocześnie unikać ujemnych skutków opalania? Osoby, którym lekarz zalecił opalanie się, powinny ściśle zastosować się do jego wskazówek, co do czasu i pory przebywania na słońcu. Mogą się opalać, ale ostrożnie i z umiarem, osoby zdrowe do trzydziestego roku życia. Skórę przed opalaniem należy posmarować środkiem zawierającym filtr słoneczny odpowiedni do karnacji. Dobry środek do opalania to taki, który jest bezbarwny, nie drażni skóry, nie zmywa się w wodzie ani nie rozpuszcza pod wpływem potu. Opalanie zaczynamy od kilkuminutowych naświetleń, by uniknąć poparzeń. Aby nie dopuścić do nadmiernego wysuszenia skóry, po opalaniu się trzeba posmarować ją kremem, tłustym lub nawilżającym.

Witamina D i K

Witamina D, zwana przeciwkrzywiczą, reguluje w organizmie gospodarkę wapniem i fosforem, bierze udział w tworzeniu kości - niedobór jej wywołuje krzywicę u dzieci, objawiającą się zgrubieniami w stawach kończyn i na żebrach, pałąkowatymi nogami oraz wadliwym rozwojem zębów. U ludzi dorosłych niedobór witaminy D prowadzi do rozmiękczenia i zniekształceń kości, zwiększając ich podatność na złamania. Witamina D może być wytwarzana w organizmie pod wpływem światła słonecznego, dlatego tak ważne są - szczególnie dla niemowląt i małych dzieci - kąpiele słoneczne.

Witamina K jest jednym z czynników warunkujących prawidłową krzepliwość krwi. Jest aktywna również w tworzeniu tkanki kostnej, ma właściwości antybakteryjne oraz przeciwbólowe. Do niedoboru witaminy K dochodzi rzadko ze względu na jej zawartość w wielu produktach spożywczych, zwłaszcza pochodzenia roślinnego. Ponadto wytwarzają ją bakterie występujące w jelitach człowieka. Niedobory witaminy K bywają najczęściej następstwem leczenia antybiotykami.

Aspiryna

Aspiryna, czyli kwas acetylosalicylowy, działa przeciwzapalni przeciwgorączkowo i przeciwbólowo. Dlatego jest przydatna zarówno w leczeniu zwykłego przeziębienia, ja również znacznie poważniejszych schorzeń. Stosuje sieją w zaostrzeniu chord by reumatycznej, bólach stawów, głowy, nerwobólach, a także w chorobach, przebiegających z gorączką. Prawdopodobnie z powodu częste| go stosowania aspiryny w schorzeniach reumatycznych upowszechnił się opinia, że uszkadza ona serce. Tym czasem sercu szkodzi reumatyzm, nie aspiryna, która bywa nawet stosowana jako środek zapobiegający zawałowi serca. Przeciwdziała bowiem skupianiu się płytek krwi w surowicy, a tym samym chroni przed powstawaniem w tętnicach zakrzepów, które mogłyby utrudniać swobodny przepływ krwi, m.in. przez naczynia wieńcowe serca. Musimy jednak pamiętać, ze ten wszechstronny lek ma kilka wad. Przede wszystkim może uszkadzać śluzówkę przewodu pokarmowego, co nie jest niczym przyjemnym w większości przypadków podczas stanu zapalnego.

Zioła szwedzkie

Są od dawna znane jako lek wszechstronny. Ich recepturę odnaleziono wśród zapisków słynnego szwedzkiego lekarza dr. Samsta, I który żył 104 lata. Na lek ten składa I się mieszanka z kilkunastu ziół. I Może ona być z powodzeniem stosowana jako pomocniczy środek I w leczeniu chorób skóry, oczu, I uszu, gardła, przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, wątroby oraz chorób zakaźnych, bezsenności, reumatyzmu. Mieszankę tę można kupić w postaci suchej i jako nalewkę alkoholową. Do każdego opakowania załączona jest ulotka informująca, przy jakich dolegliwościach i chorobach lek ten można stosować, w jakim rozcieńczeniu i w jakich dawkach. Przeciwwskazaniem do przyjmowania leku są | ciężkie uszkodzenia wątroby, biegunki, ciąża, okres karmienia. Zdarza się, że stosowanie ziół może nasilić choroby uczuleniowe, np. nieżyt sienny dróg oddechowych. Ponieważ nazwa „zioła szwedzkie" nie jest zastrzeżona, w wielu naszych sklepach oferowane są różne podrabiane preparaty o tej nazwie. Oryginalne zioła szwedzkie są trudne do odtworzenia, gdyż nie rosną u nas, jednak niektórzy nasi producenci robią nalewki z ziół krajowych albo sprowadzanych i nazywają je szwedzkimi. Być może kompozycje te na coś pomagają, ale z oryginalnym preparatem niewiele mają wspólnego. Prawdziwe zioła szwedzkie mają firmowe opakowania i najlepiej kupować je w aptekach

Kiełki

Nie tylko otręby, ale i kiełki trafiają na nasze stoły, powinniśmy jednak jadać je znacznie częściej, gdyż są to prawdziwe skarby nie| bez racji nazywane pokarmem życia. Kiełki zawierają dużo witamin (C oraz z grupy B), składników mineralnych i naturalnego błonnika J
Można je sporządzać z nasion rzodkiewki, słoneczników, rzeżuchy, lnu, lucerny siewnej, gorczycy, zielonego groszku, pszenicy. Przebrane i opłukane nasiona wsypujemy do słoika, zalewamy wodą, przykrywamy gazą] Po 8 godzinach wodę wylewamy, nasiona dwa razy dziennie płuczemy], aby były stale wilgotne. W czasie kiełkowania słoik przechylamy dnem do góry pod kątem 45°, aby woda ściekała, i ustawiamy w ciepłym, ciemnym miejscu. Pszenicę lub rzeżuchę możemy wysiać na wilgotną ligninę ułożoną na talerzyku odwróconym dnem do góry. Czas kiełkowania dla pszenicy wynosi 1 -2 dni, dla słonecznika 2 dni, rzodkiewki 5, lucerny 5-M dni. Kiełki można dodawać do różnego rodzaju sałatek i surówek.

Łuszczyca

Łuszczyca jest jedną z najczęstszych chorób skóry. Ze względu na przewlekły przebieg i liczne nawroty jest jednym z największych problemów lecznictwa dermatologicznego. Nieznany jest czynnik wywołujący łuszczycę, toteż leczy się wyłącznie objawy choroby, a nie jej przyczyny. Zwykle pierwszym objawem jest nieswędząca osutka, złożona z drobnych grudek pokrytych srebrzystymi łuskami. W późniejszym okresie grudki zlewają się w różnej wielkości ogniska, z których osypują się łuski. Łuszczyca najczęściej występuje na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy i w okolicy krzyżowo-lędźwiowej. Wielkość wykwitów skórnych jest różna - od łebka szpilki do dużych plackowa-tych ognisk, obejmujących również paznokcie. Celem leczenia łuszczycy jest zmniejszenie nasilenia choroby lub osiągnięcie jak najdłuższych okresów remisji (przejściowego ustąpienia objawów choroby). Chodzi o to, aby doprowadzić do przejścia łuszczycy z postaci objawowej w skąpo-objawową lub utajoną. Ponieważ łuszczyca ma różnorodne postacie i różny przebieg, każdy chory wymaga indywidualnego potraktowania przez lekarza.