Lipa

Kwiaty lipy są od dawna znanym i cenionym surowcem leczniczym. Zbiera się je - od początku kwitnienia wraz z szypułką i przykwiatkiem w formie lancetowatego listka. Suszyć je należy w ciemnym, przewiewnym pomieszczeniu po rozłożeniu cienką warstwą na papierze. Gdy wyschną, przechowuje się je w szczelnie zamkniętych pudełkach. Kwiaty lipy szeroko- i drobnolistnej zawierają flawonoidy, olejek eteryczny, związki śluzowe, fitosterole, trój-terpeny i kwasy organiczne. Składniki zawarte w kwiatach lipy pobudzają wydzielanie z gruczołów trawiennych, zwiększają wytwarzanie soku żołądkowego, żółci i moczu. Poprawiają więc trawienie i przyswajanie pokarmów oraz wydalanie toksycznych produktów przemiany materii. Bogata zawartość śluzów działa osłaniająco na śluzówkę żołądka. Kwiaty lipy są przede i wszystkim znanym od wieków środkiem napotnym, korzystnym w leczeniu przeziębień, angin, gryp oraz zapaleń oskrzeli i płuc. Mają również działanie uspokajające, przynoszą ulgę w nerwobólach.

Higiena stóp

Po umyciu dobrze jest wetrzeć w stopy dermosan lub maść z witaminą A. Wskazane jest także używanie kremu złuszczającego zrogowaciały naskórek. Stosuje się go co kilka dni, dzięki czemu skóra na piętach jest gładka i miękka. Gdy na stopach pojawiają się modzele lub nagniotki, można próbować usunąć je smarując specjalnymi maściami. Jeśli nie da to rezultatów, trzeba zwrócić się do pedicurzystki, a czasem nawet do chirurga. Paznokcie obcinamy (najlepiej cążkami), co 3-4 tygodnie zawsze po uprzednim wymoczeniu stóp. Nie należy obcinać ich zbyt krótko ani nadmiernie wycinać po bokach, gdyż grozi to wrastaniem w boczne ścianki palca. Wrastające paznokcie wymagają zabiegu chirurgicznego. Na podeszwach pojawia-ją się często brodawki. Nie są to odciski, jak sądzą niektórzy, lecz choroba wirusowa. Brodawka głęboko wrasta w naskórek i powoduje dość silny ból podczas chodzenia. Leczenie polega na złuszczaniu (chore miejsca smaruje się 20-procento-wą maścią salicylową), zamrażaniu ciekłym azotem, łyżeczkowaniu lub elektro-koagulacji. W razie skłonności do odrastania wskazany jest zabieg chirurgiczny,

Zaparcia

Wiele osób cierpi na zaparcia. Przyczyną tej dolegliwości jest zwolnione opróżnianie się przewodu pokarmowego. Niestrawione resztki pokarmowe zalegają w jelitach, wydzielając trujące substancje, które przenikają do tkanek. Prowadzi to do złego samopoczucia, utraty apetytu i ogólnego osłabienia. Przyczyny zaparć bywają różne. Te, które są wywołane przeszkodą mechaniczną (np. zwężeniem jelita) lub są objawem niektórych chorób, wymagają leczenia farmakologicznego bądź nawet operacyjnego, o czym decyduje lekarz. Częste jednak są zaparcia przewlekłe, zwane też nawykowymi, w których można pomóc sobie samemu przestrzegając pewnych zachowań i dietetycznych rygorów.
Rozróżnia się trzy rodzaje zaparć przewlekłych:
• atoniczne, w których jelita są „leniwe", mają upośledzoną zdolność do obkurczania się i dlatego pokarm przechodzi przez nie powoli;
• kurczowe, w których występują bóle brzucha, wzdęcia, a czasem słyszalne na odległość kruczenia. Kał ma grubość ołówka lub przypomina kał owczy (twarde kulki);
• odbytnicze, nie powodujące na ogół dolegliwości poza uczuciem zalegania kału w odbytnicy.

Łuszczyca

Łuszczyca jest jedną z najczęstszych chorób skóry. Ze względu na przewlekły przebieg i liczne nawroty jest jednym z największych problemów lecznictwa dermatologicznego. Nieznany jest czynnik wywołujący łuszczycę, toteż leczy się wyłącznie objawy choroby, a nie jej przyczyny. Zwykle pierwszym objawem jest nieswędząca osutka, złożona z drobnych grudek pokrytych srebrzystymi łuskami. W późniejszym okresie grudki zlewają się w różnej wielkości ogniska, z których osypują się łuski. Łuszczyca najczęściej występuje na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy i w okolicy krzyżowo-lędźwiowej. Wielkość wykwitów skórnych jest różna - od łebka szpilki do dużych plackowa-tych ognisk, obejmujących również paznokcie. Celem leczenia łuszczycy jest zmniejszenie nasilenia choroby lub osiągnięcie jak najdłuższych okresów remisji (przejściowego ustąpienia objawów choroby). Chodzi o to, aby doprowadzić do przejścia łuszczycy z postaci objawowej w skąpo-objawową lub utajoną. Ponieważ łuszczyca ma różnorodne postacie i różny przebieg, każdy chory wymaga indywidualnego potraktowania przez lekarza.